بخیه از آن دست چیزهایی است که حتی اگر هر کدام ما تجربه‌اش نکرده باشیم، حتما دیده‌ایم و با جملاتی مانند «بخیه کردن» و «بخیه کشیدن» آشنا هستیم! بخیه زدن از مهمترین کارهای پایانی هر عمل جراحی است که اشتباه در آن علاوه بر زشت و بد منظره کردن محل زخم، می‌تواند باعث آلودگی‌هایی در محل شود که حتی جبران کردن آن نیز سخت باشد. دکتر رسول میر شریفی، رئیس بخش جراحی 5 بیمارستان امام خمینی (ره) در گفت‌وگو با ایسنا، درباره تعریف بخیه اظهار کرد: وقتی برشی در بدن چه به صورت تصادفی و چه به علت جراحی ایجاد شود، برای ترمیم آن از بخیه استفاده می‌شود. «بخیه» دو سر زخم را به هم نزدیک می‌کند و در این حالت به ترمیم آن کمک می‌کند. وی ادامه داد: بخیه علاوه بر اینکه از ورود عفونت به زخم جلوگیری می‌کند، باعث مرتب و منظم جوش خوردن زخم‌ها می‌شود. میر شریفی نخ بخیه را در دو دسته‌بندی قرار داد: برخی نخ‌ها قابل جذب و برخی غیر قابل جذب هستند، همچنین نخ‌هایی هستند که منشا طبیعی دارند و بعضی صنعتی هستند. وی با اشاره به نخ‌های مورد استفاده در بیمارستان‌ها، بیان کرد: «کاتگوت» یا «کتگوت» نوعی نخ طبیعی است که قابل جذب هم است؛ این نخ از روده چهارپایان ساخته می‌شود و در مراحل تولید، روند کار به شکلی است که پس از به کار رفتن داخل بدن مشکلی به وجود نیاورد. میر شریفی افزود: نخ‌هایی از جنس سیلک یا ابریشم که با وجود طبیعی بودن، قابل جذب نیستند و نخ‌های صنعتی و غیر قابل جذب نایلونی یا «پرولین» نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. وی با اشاره به اینکه بعضی نخ‌ها تنها داخل بدن استفاده می‌شوند و برای همیشه هم آنجا می‌مانند، اظهار کرد: داخل شکم یا داخل قفسه سینه از مکان‌هایی است که ممکن است نخ بخیه همیشه باقی بماند؛ ممکن است این نخ از نوع قابل جذب یا غیر قابل جذب باشد، اما معمولا مشکلی با نخ‌های داخل بدن نداریم. چون نحوه ساخت آنها به شکلی است که بیشترین سازگاری را با بدن داشته باشند.