كوههاي زاگرس و مركزي
كوههاي زاگرس و مركزي در حدود 4/1 سطح كل كشور را مي‌پوشانند، كوههاي زاگرس به تنهائي يك منطقه بزرگ جغرافيائي ايران را بوجود مي‌آورد. طول اين كوهها به حدود 1250 كيلومتر مي‌رسد. جهت اين كوهها شمال غربي ـ جنوب شرقي بوده و عرض آنها به 300 تا 400 كيلومتر مي‌رسد. هرچند اين كوهها داراي جهتي منظم هستند، اما در بعضي نقاط نظير كردستان ساختمان آنها چين خورده‌و درهم و ارتفاعات3000 متري در اين رشته كوهها بسيار ديده مي‌شود. اغلب قسمتهاي زاگرس را ارتفاعات بين2000تا 3000متر تشكيل مي‌دهد، بنابراين حد متوسط ارتفاع زاگرس بيش از البرز بوده، هرچند كه بلندترين قله ايران (دماوند) در البرز قرار دارد.
بر پايه عرض جغرافيائي، رشته كوههاي زاگرس به دو بخش مرتفع و دامنه‌اي تقسيم مي‌گردد. زاگرس مرتفع با نمونه‌هائي از توپوگرافي پيچيده پيكره اصلي زاگرس را تشكيل مي‌دهد در حاليكه دامنه‌هاي زاگرس مخصوصاً در سمت غرب شديداً بريده و جدا از هم مي‌باشد. بخش شرقي زاگرس مرتفع و دامنه‌هاي چنداني ندارد و اين كوههاي مرتفع مشرف بر سرزمين‌هاي پست داخلي مي‌باشند.
زاگرس مرتفع براساس حوضه‌هاي مختلف رودها به مناطق كوچك‌تري تقسيم گرديده است. همين عمل وابستگي شديد مردم ايران را جهت ادامه زندگي به منابع آب رودها و استفاده از اين مناطق توجيه مي‌سازد. اين مناطق كوچك از شمال غربي به جنوب شرقي عبارتند از حوضه‌هاي سيروان، سيمره، دز، كارون، مارون، زيره، شاپور، مند، خمير، شور و حوضه‌هاي داخلي ني‌ريز و شيراز، دامنه‌هاي زاگرس براساس طبيعت توپوگرافي محل به بخش‌هاي كوچك‌تري مانند زيمكان به آب گنجير، پشت كوه، كرخه، دز، به بختياري جنوبي و آب اعلا به بوشهر تقسيم گرديده است.
از نقطه نظر كلي جغرافيائي تقسيم‌بندي آب و هواي زاگرس به شمال غربي مرطوب و جنوب شرقي خشك، قابل قبول مي‌باشد. ميزان نزولات جوي شمال غربي از 50 تا 100 سانتيمتر و نزولات جوي جنوب شرقي كمتر از 50 سانتيمتر است، و بر روي بخش عظيمي از زاگرس جنوب شرقي مقدار ريزش‌هاي جوي كمتر از 25سانتيمتر مي‌باشد. اين نابرابري مقدار در ريزش جوي در مناطق زاگرس اختلاف شديدي در سيستم آب‌گيري دو قسمت آن بوجود مي‌آورد.
اقتصاد مردم زاگرس شمال غربي، تركيبي از كشاورزي منظم، دامپروري و زندگي نيمه كوچي است.
این وبلاگ دارای موضوع خاصی نیست